Ο Δάμαρχος ο Παρράσιος υπήρξε Ολυμπιονίκης της πυγμαχίας. Επίσης, υπήρξε και λύκος.
Ο Δάμαρχος κέρδισε τον κότινο πιθανότατα το 368 π.Χ. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τον Παυσανία που αναφέρει το όνομά του και επιβεβαιώνει την αθλητική του νίκη, καθώς είχε δει ο ίδιος τον ανδριάντα του στην Ολυμπία.
Ολυμπιονίκες όμως, έχουν στεφθεί πολλοί μέσα στους αιώνες. Ο συγκεκριμένος ξεχωρίζει γιατί σύμφωνα με έναν μύθο πέρασε ένα σημαντικό μέρος της ζωής του μεταμορφωμένος σε λύκο.
Η λυκανθρωπία ήταν γνωστή από παλιά στην αρχαία Ελλάδα (βλ. Λυκάων) και ο τρόπος μεταμόρφωσηε ποικίλει ανάλογα την εποχή και, όπως πάντα, το ποιος λέει την ιστορία.
Οι περισσότερες τέτοιες παραδόσεις μας έρχονται από την Αρκαδία όπου βρισκόταν και η «έδρα» της λυκανθρωπίας, το Λύκαιον όρος. Προς τιμήν του Λύκαιου Δία, προστάτη της περιοχής, κάποιοι πιστοί έκαναν μια ακραία τελετή:
Μετά από μια θυσία, οι συμμετέχοντες αναμίγνυαν στα σπλάχνα των ζώων ένα κομμάτι από ανθρώπινο κρέας. Όποιος τύχαινε να φάει από αυτό το κομμάτι, μεταμορφωνόταν αμέσως σε λύκο. Έτσι την πάτησε ο Δάμαρχος.
Κι επειδή μια τελετή με τέτοιους όρους θα είχε μικρή απήχηση, φρόντισαν να προσθέσουν μια δικλείδα ασφαλείας. Ο μεταμορφωμένος μπορούσε να επιστρέψει στην αρχική του μορφή μετά από εννέα χρόνια, εάν στο μεταξύ κατάφερνε να μην καταναλώσει, ξανά, κρέας ανθρώπου.
Λείπουν κάποιες λεπτομέρειες όπως για παράδειγμα αν δάγκωνε κάποιον σε αυτοάμυνα και κατάπινε το μικρό του δαχτυλάκι, αυτό πιάνεται γι’ ανθρωποφαγία; Όπως και να’ χει ο Δάμαρχος απείχε για όλο αυτό το χρονικό διάστημα απο το να κολατσίσει κάποιον συγχωριανό του.
Δεν υπάρχει κάπου γαμμένο για το τι είδε ή έκανε ως λύκος. Μονάχα ότι επέστρεψε στις προπονήσεις καταφέρνοντας να στεφθεί Ολυμπιονίκης για δεύτερη φορά.
Βιβλιογραφία:
- Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις (Βιβλίο 6: Ηλιακών Β΄, 8.2)
- Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία (Naturalis Historia, 8.81-82)
- Αυγουστίνος, Περί της Πολιτείας του Θεού (De Civitate Dei, 18.17)
- Burkert, Walter (1983). Homo Necans: The Anthropology of Ancient Greek Sacrificial Ritual and Myth. University of California Press.
- Jost, Madeleine (1985). Sanctuaires et cultes d’Arcadie. Vrin.
