Στην αρχή, ο ουρανός ήταν τόσο χαμηλός που ακουμπούσε τη γη και τον έγλειφαν τα βόδια. Το φίδι τότε, άναψε μια μεγάλη φωτιά για να τον κάψει.
Η καλόγνωμη γουστερίτσα όμως, αν και είναι από την ίδια γενιά με το φίδι, εβοήθησε τον ουρανό, και έφερε με το στόμα της νερό από τη θάλασσα κι έσβησε τη φωτιά.
Τότε ο ουρανός θυμωμένος από την κακία του γείτονά του, εζήτησε από τη θάλασσα να του δώσει ύψος κι αυτός να της δώσει βάθος.
Η θάλασσα το εδέχτηκε, τον εβοήθησε να σηκωθεί αψηλά, και από τότες ο ουρανός ανέβη εκεί που τον βλέπομε σήμερα.
Η ιστορία αυτή καταγράφεται στη συλλογή με τις παραδόσεις του Ελληνικού λαού, όπως τις συνέλεξε και τις κατέγραψε ο Νικόλαος Πολίτης.
