Αν γύριζες πίσω στη δεκαετία του ’80 και έλεγες ότι οι ταινίες σε βιντεοκασέτα θα θεωρηθούν κάποτε κομμάτι της κινηματογραφικής ιστορίας, πιθανότατα θα γελούσαν. «Φτηνές», «πρόχειρες», «αρπαχτές», θα σου απαντούσαν.

Σήμερα, τα ίδια που έλεγαν τότε για τις ταινίες σε βιντεοκασέτα, ακούγονται για τις ταινίες που παράγονται με τεχνητή νοημοσύνη. Και αυτό δεν είναι σύμπτωση.

Όταν η τεχνολογία ανοίγει, μαζικά, πόρτες.

Στα ’80s, η βιντεοκασέτα και το VHS — που καθιερώθηκε διεθνώς χάρη σε εταιρείες όπως η JVC — έκαναν κάτι επικίνδυνο για τα μεγάλα στούντιο: έδωσαν πρόσβαση σε ανθρώπους χωρίς κεφάλαιο.

Ξαφνικά:

• δεν χρειαζόσουν κινηματογραφική αίθουσα

• δεν χρειαζόσουν χρηματοδότη

• δεν χρειαζόσουν έγκριση

Έφτανε απλώς μια κάμερα και θράσος. ότι ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την Τεχνητή Νοημοσύνη.

A.I. Παραγωγή: Η Απόλυτη Αρπαχτή ή το Απόλυτο Εργαλείο;

Με προγράμματα όπως το OpenAI και το Runway, ο καθένας μπορεί:

• να γράψει ένα σενάριο

• να παράγει εικόνες, χαρακτήρες, σκηνές

• να «σκηνοθετήσει» χωρίς συνεργείο

• να επεξεργαστεί χωρίς στούντιο

Το αποτέλεσμα;
Έκρηξη περιεχομένου. 
Όπως τότε με τις βιντεοταινίες, έτσι και τώρα:

• βγαίνουν πολλά έργα

• σε ταχύτατους χρόνους

• άνισα σε ποιότητα

Και όπως τότε, οι «ποιοτικοί» εξαγριώνονται.

«Δεν είναι αληθινό» – Το ίδιο, σχεδόν, επιχείρημα, ξανά

Τη δεκαετία του ’80:

«Αυτό δεν είναι σινεμά, είναι βίντεο.»

Σήμερα:

«Αυτό δεν είναι τέχνη, είναι αλγόριθμος.»

Και στις δύο περιπτώσεις, ο φόβος είναι ο ίδιος: η απώλεια του ελέγχου. Όταν η παραγωγή παύει να ανήκει σε λίγους, η αξία παύει να ορίζεται από τα «καρτέλ».

Στα θετικά:

• Οι κρατικές χρηματοδοτήσεις των εθνικών κέντρων κινηματογράφου αμφισβητούνται ως ανώφελες.
• Ταλαντούχοι δημιουργοί χωρίς πρόσβαση στο κύκλωμα, εκτίθονται στο κοινό.
• Η ανάγκη για «Weinstein» μειώνεται δραματικά.

Στ’ αρνητικά:

• Οι περισσότερες ταινίες είναι άθλιες.
• Τα ψώνια που νομίζουν ότι είναι καλλιτέχνες, πολλαπλασιάζονται με ραγδαίους ρυθμούς.
• Κονδύλια από σοβαρές κινηματογραφικές παραγωγές διοχετεύονται σε Α.Ι. projects με χαμηλό ρίσκο, χωρίς να δίνεται η απαραίτητη βαρύτητα στο αποτέλεσμα.

Αν όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται:

Οι βιντεοταινίες δεν σκότωσαν το σινεμά. Απλώς ξεκαθάρισαν ποιος έχει κάτι να πει και ποιος απλώς γεμίζει ράφια. Το ίδιο θα κάνει και η ΤΝ.

Σε λίγα χρόνια:

• οι περισσότερες ΤΝ παραγωγές θα έχουν ξεχαστεί

• κάποιες όμως θα θεωρούνται «πρωτοποριακές»

• και κάποιοι σημερινοί «ερασιτέχνες» θα λέγονται πρωτοπόροι

Συμπέρασμα:

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η βιντεοκασέτα. Ούτε είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Το πρόβλημα είναι ότι η τεχνολογία ξεγυμνώνει την αλήθεια: ότι η τέχνη δεν σώζεται από δυσκολία, αλλά από νόημα.

Και όπως και στα ’80s, έτσι και τώρα, όποιος έχει κάτι πραγματικό να πει
θα ξεχωρίσει — ακόμα κι αν ξεκινήσει με «φτηνά μέσα».

Η μήπως όχι; Εσείς τι λέτε;