Η Ηχώ ήταν μια πανέμορφη νύμφη, γνωστή για την ευγλωττία της και την αγάπη της για τις συζητήσεις. Σύμφωνα με μία εκδοχή του μύθου, η Ήρα την τιμώρησε επειδή την απασχολούσε με ατελείωτες συνομιλίες, ώστε να μην αντιλαμβάνεται τις ερωτικές περιπέτειες του Δία.
Η τιμωρία ήταν ιδιαίτερα σκληρή: η Ηχώ έχασε τη δυνατότητα να μιλά πρώτη και ν’ απαντά με δικά της λόγια. Μπορούσε πλέον μόνο να επαναλαμβάνει τις τελευταίες λέξεις που άκουγε από κάποιον άλλον.
Κάποια ημέρα αντίκρισε τον Νάρκισσο, έναν πανέμορφο νέο που απέρριπτε όποια και όποιον τον προσέγγιζε αισθηματικά. Η νύμφη τον ερωτεύτηκε παράφορα, αλλά δεν μπορούσε να του εκφράσει τα αισθήματά της.
Όταν εκείνος την αντιλήφθηκε και τη ρώτησε ποια ήταν, εκείνη μπορούσε μόνο να επαναλάβει ό,τι της έλεγε. Ο Νάρκισσος νόμιζε ότι τον κοροϊδεύει και την έδιωξε. Η Ηχώ αποσύρθηκε συντετριμμένη στα δάση.
Η θλίψη της ήταν τόσο μεγάλη, ώστε σταδιακά το σώμα της χάθηκε. Έμεινε μόνο η φωνή της, καταδικασμένη να περιπλανιέται στα βουνά και τις σπηλιές, επαναλαμβάνοντας στην αιωνιότητα, τα λόγια των άλλων.
Όπως όλοι οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι, έχει και αυτός τους συμβολισμούς του.
- Η αξία του ν’ ακούμε τι μας λένε αντί να φλυαρούμε ακατάπαυστα.
- Η αξία της δικής μας φωνής τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.
- Όταν αρχίζουμε να «επαναλαμβάνουμε» απλώς τους άλλους, χάνουμε τον εαυτό μας.
