Η φιλανθρωπία είναι δύσκολο «άθλημα». Και όπως δυστυχώς είδαμε και πρόσφατα πάλι, ένας χώρος όπου οι απατεώνες βρίσκουν πεδίο δόξης λαμπρό.
Η φιλανθρωπία βλέπετε πατάει πάνω σε μια παγκόσμια και διαχρονική αλήθεια. Ότι πολλοί άνθρωποι είναι καλοί και θέλουν να βοηθήσουν όποιον έχει πέσει σε συμφορές. Η διαβόητη «ενσυναίσθηση» δηλαδή.
Με την τελευταία απάτη μάθαμε και κάτι καινούριο. Πώς μπορείς να μην κλέψεις όλα τα λεφτά που προορίζονται για τη βοήθεια αλλά να κλέψεις ένα μέρος τους (το μεγαλύτερο) και ν’ αποδώσεις τα υπόλοιπα.
Έτσι ο δωρητής και ο δωρεοδόχος νομίζουν ότι ο ενδιάμεσος (απατεώνας) έχει επιτελέσει σωστά το έργο του και συνεχίζουν να τον εμπιστεύονται.
Φυσικά η φιλανθρωπία ως αρχή δεν πρέπει να εξαφανιστεί εξαιτίας αυτών των καθαρμάτων όπως και όσων (σίγουρα) εμφανιστούν στο μέλλον.
Πρέπει όμως να είμαστε όχι απλώς προσεκτικοί όταν κάποιος ζητά να ενισχύσουμε κάποιον αλλά «προσβλητικοί». Με την έννοια ότι θα πρέπει να ζητάμε να μάθουμε τι έγινε μέχρι και το πενηνταράκι.
Και αν δεν τους αρέσει γιατί «τους προσβάλλουμε» ή «προσωπικά δεδομένα», φεύγουμε την ίδια στιγμή.
